(μια ανακοίνωση μετά μουσικής μετά από καιρό)

Πολλοί μήνες έχουν περάσει από την τελευταία φορά που γράψαμε γι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας καθώς και τη δική μας θέση σε αυτή την πραγματικότητα. Ακόμα περισσότεροι μήνες πέρασαν από τότε που ο χώρος στις Αρχάνες καθώς και οι δραστηριότητές μας έμειναν ανενεργές. Έχοντας πλήρη επίγνωση των παραπάνω, καθώς και συλλέγοντας όλο αυτόν τον καιρό εμπειρίες από ένα τόσο πλούσιο, στην πραγματικότητα καθόλου ανενεργό διάστημα, μιας και η ζωή μας δίδαξε πολλά, επανερχόμαστε σήμερα με μια νέα ολοκαίνουργια ανακοίνωση. Το θέμα της δε θα μπορούσε παρά να είναι τα μέτρα, το μέτρο, το αδιέξοδο, κυρίως δε το μέτρο του αδιεξόδου. 

Εξηγούμαστε:

το αδιέξοδο των μέτρων

Η περίοδος που προηγήθηκε, θα μπορούσε συνοπτικά να περιγραφεί  από τον παραπάνω τίτλο. Πρόκειται για την περίοδο που τα εκάστοτε μέτρα κάθε φύσης προκάλεσαν, συνάντησαν και δημιούργησαν αδιέξοδο. 

Τα μέτρα της πανδημίας, όλους αυτούς τους μήνες, μιας πανδημίας που εδώ και ένα χρόνο κατά τα λεγόμενα των κυβερνώντων ολοκληρώνεται από στιγμή σε στιγμή, αποδείχτηκαν σε περίπου όλες τους τις εκφάνσεις ανεπαρκή, μιας και η βασική ανάγκη που ικανοποιούν, είναι η επικοινωνιακή διαχείριση μιας αυξανόμενης συμφοράς, με καθημερινά μεγάλο αριθμό νεκρών ακόμα και σήμερα, με αποδυνάμωση των βοηθητικών εκείνων μέσων για την επίλυσή της, με ολοένα αυξανόμενη κούραση και στοχοποίηση σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, με μια με όλους τους τρόπους κουλτούρα συνήθειας της εκάστοτε φρίκης. 

Το αδιέξοδο των μέτρων, περιέλαβε πολλά επεισόδια: Από την εξολοκλήρου μετάθεση και αποθέωση της ατομικής ευθύνης για τον έλεγχο  και τη διαχείριση της πανδημίας σε χέρια αναρμόδια τον Οκτώβρη μέχρι την εκάστοτε δαιμονοποίηση κάποιας κοινωνικής ομάδας για το όλο κακό. Από τις ανεδαφικές διατυπώσεις-διαψεύσεις μέχρι την κυνική παραδοχή για το πώς ο χρόνος αφήνεται να περνάει με ψυχές να χάνονται σε συνθήκες αναντίστοιχες με τις αναγκαίες αξιοπρεπείς συνθήκες. Από το τάισμα κάθε είδους σκοταδισμού και συνομωσιολογίας μέχρι την τηλεοπτικοποίηση του προβλήματος.

Το αδιέξοδο, τόσο στη γειτονιά μας όσο και αλλού, επιβαρύνεται, και αυτό αξίζει να αναφερθεί και να μην το ξεχνάμε, από τις φυσικές καταστροφές. Ανεξαρτήτως όσων έχουμε πει και όσων ήδη είναι γνωστά κάποιους μήνες μετά θα θέλαμε να επαναφέρουμε εδώ τη συζήτηση αλλά και την αξία της ζωής στην ύπαιθρο και τη σημασία της καταστροφής ολόκληρων περιοχών, κατοικημένων και μη. Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τα χωριά που σβήστηκαν από το χάρτη και μάλλον δε θα επανακατοικηθούν καθώς τις συνέπειες αυτής της καταστροφής στην οικονομία και τη ζωή της υπαίθρου.

Το αδιέξοδο των μέτρων, και εδώ θα θέλαμε επίσης να σταθούμε ξεχωριστά, είναι οι συνέπειες των παραπάνω σε συνδυασμό μια νέα πραγματικότητα, αυτή της ακρίβειας, σε συνθήκες πανδημίας, καταστροφών αλλά και του πρόσφατου πολέμου. 

Είναι σαφές, πως κάποιους μήνες μετά, το μεγαλύτερο αδιέξοδο των εκάστοτε μέτρων, έχει να κάνει με το αδιέξοδο του ίδιου του βιοτικού επιπέδου. Η κανονικότητα που ακολουθεί την πανδημία και που υποτίθεται πως κάπου εδώ φτάνει, εμπεριέχει υψηλούς λογαριασμούς και χρέη, χαμηλούς μισθούς, επισφάλεια και υψηλό κόστος ζωής για όλους. Η μηδενική ή υποτυπώδης υποστήριξη μάλιστα, αποκτά συχνά τις διαστάσεις εμπαιγμού. 

Η εναγώνια και ανθρώπινα λογική αναζήτηση της προηγούμενης κανονικότητας από τη μία, η αποθέωση της ατομικής ευθύνης, της ατομικότητας, της ατομικής διεξόδου από την άλλη. Μάλιστα, η ατομική ευθύνη, η ατομικότητα, μια συνθήκη που μας έχει μείνει κληρονομιά από την περίοδο των lockdown, όπως φαίνεται, ήρθαν για να μείνουν, για να αποτελέσουν μέρος και της επόμενης  κανονικότητας. Η δυστοπία που ήδη είναι εδώ, περιλαμβάνει όρους δύσκολους για όλους, και δεν αποτελεί τηλεοπτικό γεγονός παρά κοντινή μας πραγματικότητα.

το μέτρο του αδιεξόδου